نویسنده ها دو دسته اند؛ نویسنده های مشنگ نویسنده های دیوانه. نویسنده های دیوانه همان طور که از اسم شان پیداست دیوانه اند و علاج ناپذیرند. هیچ کاری شان نمی شود کرد. جوع نوشتن زارشان کرده است.آن قدر باید بنویسند تا بیفتند رو تخت مرده شور خانه که از دست خودشان خلاص شوند.
نویسنده های مشنگ همان طور که از اسم شان پیداست مشنگ اند. شیرین عقل اند. می نویسند چون فکر می کنند باید بنویسند و امر به نوشتن شده اند و بار جهان بر دوشان است. آن قدر باید بنویسند تا جان از هرچه نابدترشان در بیاید که مردم از دست شان خلاص شوند.